Hayata dair

Bugün gökyüzüne bakıyordum.  Aklıma bir soru geldi?  Her gün böyle olsa hayatım nasıl olur? Madem bu kadar rutinler olsun istiyoruz, alışkanlıklarımız var, peki neden her gün farklı bir şey olsun da diyoruz?  Her gün aynı olunca içimizi bir sıkıntı kaplıyor, neden?  Her gün aynı yemeği dahi yiyemiyoruz.  Bugün ne pişireceksin?  Bugün kahvaltıda ne var acaba?  Tanıdık geldi mi bu sorular?  Her günün mutlak soruları degil mi :)  Evet, farklılıklar olsun istiyoruz.  Her gün aynı şeyi yemiyoruz, giymiyoruz. Küçük de olsa bir değişiklik arıyoruz, içerikte ya da mekanda...  Sizce neden?  Doğumdan bu yana her gün onca şey yaşadık, üstelik herhangi bir gün bir diğerinin aynısı olmadı...  Normal sandığımız olgunun içinde bile aynı olmayan birçok unsur vardı.  Normale en yakın gün sizin için nasıldı?  Ne olunca o normalden çıkıyordunuz?  Çıktığınızda nasıl deneyimleriniz oldu?  Yeni tatlar denediğinizde mesela......

Bir geceydi ben onları gördüğümde. Kırların ortasında, başım önümde, hayatımın gidişatını ve geri kalanını nasıl geçireceğimi düşündüğüm bir gece...  Öyle zifiri karanlıktı ki, sanki yıldızlar bile terk etmişti evreni. Belki de onlar hala yerindeydi de ben göremiyordum. Bakmıyordum çünkü.  Zihnimin içinden çıkıp etrafıma, diğerlerinin gözlerine bile, bakmıyordum. Bakmadığım için de kendimi göremiyordum. Zannediyordum ki kendimi ancak kendi kendime kalırsam ve zihnimin bana sorduğu sorulara yanıt verirsem keşfederim. O yüzden gelmemiş miydim herkesten ve her şeyden uzak bu yere. O kadar istiyordum ki sessizliği ve yalnızlığı. Küçücük bir sese bile tahammül edemiyordum artık. Zihnimdeki onca ses yüzünden.  Ancak farkına varman çok zaman almadı, her şeyi kendimle birlikte taşıdığımın. Gitmek çözüm değildi bir yerlerden, bir yerlere. Gidince kendinden gidemiyordun.     Gece gölgesi olur mu insanın, oluyordu işte...  Her şey gitse bile beni takip ediyordu g...