Ateş Böceği
Bir geceydi ben onları gördüğümde. Kırların ortasında, başım önümde, hayatımın gidişatını ve geri kalanını nasıl geçireceğimi düşündüğüm bir gece... Öyle zifiri karanlıktı ki, sanki yıldızlar bile terk etmişti evreni. Belki de onlar hala yerindeydi de ben göremiyordum. Bakmıyordum çünkü. Zihnimin içinden çıkıp etrafıma, diğerlerinin gözlerine bile, bakmıyordum. Bakmadığım için de kendimi göremiyordum. Zannediyordum ki kendimi ancak kendi kendime kalırsam ve zihnimin bana sorduğu sorulara yanıt verirsem keşfederim. O yüzden gelmemiş miydim herkesten ve her şeyden uzak bu yere. O kadar istiyordum ki sessizliği ve yalnızlığı. Küçücük bir sese bile tahammül edemiyordum artık. Zihnimdeki onca ses yüzünden. Ancak farkına varman çok zaman almadı, her şeyi kendimle birlikte taşıdığımın. Gitmek çözüm değildi bir yerlerden, bir yerlere. Gidince kendinden gidemiyordun. Gece gölgesi olur mu insanın, oluyordu işte... Her şey gitse bile beni takip ediyordu g...