Dışarısı
Bulunduğun odadan, yatağından hiç çıkmak istemediğin zamanlar oldu mu senin de? Adına depresyon dedikleri ve aslında sevgiye en çok ihtiyacın olan zamanlardan hani. Oysa hepsi, yalnız kalmak istiyor diye yorumlamışlardı değil mi? Onlara da hak ver. Nasıl yaklaşacaklarını bilemediler sana. O kadar katılaşmıştın ki. O kadar zarar görmüştün ki çevrenden, belki de onlardan... Farkında değillerdi yaptıklarının, değil mi ... Söylemedin ama sen de hiç. Böyle yapmanız beni üzüyor demedin. Üzülmene ve zarar görmene rağmen onları çıkaramadın da hayatından. Güçsüzdün belki, çaresizdin. Belki de anlarlar bir gün diyordun. Anlatsam anlarlar mı diye çok çabaladın biliyorum. Her zaman sonu hüsran oldu. Biliyor musun bir gün anlıyorlar. Ama beklersen o günü, sen yaşamamış olacaksın. İçinde bulunduğun bu durumdan çıkamayacaksın ve yaşamı kaçıracaksın. Bırak onlar zamanları geldiğinde anlasınlar olanları. Bırak onlar görsünler ya da görmesinler. Ama bu anı kaçırırsan tekrarı yok....