Sen başkasının kabına uyarsın, o başkası da diğerinin kabına uymaya çalışır. Peki ne için? Belki sevilmek, belki onaylanmak, belki olduğu gibi kabul edilmek için. Ama kaplara uymaya çalışmakla yürümüyor bu denge... Bir yanın hortlak gibi çıkıveriyor içinden, "KENDİNE İHANET EDİYORSUN" diye bağırıveriyor, aynada gözlerinin içine bakarken, kendi çocukluğunu görüyorsun o gözlerin içinde. İhtiyacı karşılanmamış, sevilmemiş, onaylanmamış, olduğu gibi kabul edilmemiş ve yok sayılmış kendi küçüklüğünü. Şimdi sen de o ihtiyacı karşılamayacak mısın? Hani, benim çocuğum yok, benim x tane var diye dolanıyoruz ya ortalarda. Peki ya asıl sahip olduğum çocuk, nerede? O yanımda "BENİM" dediklerim zaten bana ait değiller de, neyse... Bu başka bir günün konusu olsun. Unuttun değil mi, kendi içindeki çocuğa sahip çıkmayı bir zamandır? Onu korumayı, kollamayı, büyütmeyi, o takıldığı yerlerden onu alıp şu anda olduğu yaşa getirmeyi... Zaman geçti, beden yaşlandı biraz daha, am...
