Çocukluk
Tek başına kendi bütünlüğünü korumak için mücadele eden tüm çocuklara ithafen.
Hafıza ne enteresan şey.
Yakın zamanda bir pres ütü almam gerekti ve bu ütü sayesinde hafızam beni taa çocukluk yıllarındaki bir anıya götürdü, o ütüyü ilk gördüğüm yere.
Bugünlerden ve bu bilinçteki halimden o günlere baktım sonra.
Bir çocuk gördüm orada, ailesinden ayrılması gerekmiş, bazı yakınlarına emanet edilmiş bir çocuk. İstemediği halde saçları kesilmiş. Adına karar verilmiş, başkalarının yanında kalması planlanmış ve bu konu hiç konuşulmadan belki de - bilemiyorum - onların yanına bırakılmış bir çocuk. Çaresiz, sesini duyuramayan ve belki de o yaşa gelene kadar çoktan sesinin duyulmayacağını öğrenmiş bir çocuk.
O günlerde çocuk halimle sadece kendime olan ile ilgilendiğimi ve başka çocuklara olanlara pek bakmadığımı fark ettim önce. Gözlerimden yaşlar süzüldü. Çaresizlik hissettiğim her yerde olduğu gibi. Şimdi olsa bunlara izin vermezdim dedi bir yanım, tüm sesleri susturup ona sorulması için çaba gösterirdim, “sen ne istiyorsun” diye.
Neler yaşadığını anlamaya çalıştım sonra. Tüm olan bitenin sadece bir kısmını biliyorum. Ancak yaşananların çoğunun şiddet olduğunu görüyorum şimdi.
O günlerde çocuk halimle sadece kendime olan ile ilgilendiğimi ve başka çocuklara olanlara pek bakmadığımı fark ettim önce. Gözlerimden yaşlar süzüldü. Çaresizlik hissettiğim her yerde olduğu gibi. Şimdi olsa bunlara izin vermezdim dedi bir yanım, tüm sesleri susturup ona sorulması için çaba gösterirdim, “sen ne istiyorsun” diye.
Neler yaşadığını anlamaya çalıştım sonra. Tüm olan bitenin sadece bir kısmını biliyorum. Ancak yaşananların çoğunun şiddet olduğunu görüyorum şimdi.
İçimde çığ olup büyüdü isyanım sonra. Ben de o zamanlar çocuk olmasaydım, yanında kalabilseydim, seni alabilseydim dedim çaresizce. Tüm olanları engellemek isterdim. Çünkü yaşananların hiç birini hak etmedin.
Bu çaresizlik zor şey. Çokça keşkelere düşürüyor insanı.
Aklı başında olmayan, bilinçsiz, ebeveynlik nedir bilmeyen, olgunlaşamamış, empati gösteremeyen, kendi olmamışlıklarını sana yansıtan ve bu şekilde tamamlanmaya çalışan “ büyük” müsvettelerinin sende bıraktığı tüm izleri sil at şimdi. Yaptıkları ve yapamadıkları onlarla ilgili. Senin hiçbir kabahatin yok.
Olduğun hal o zamanda şimdi de tam ve eşsiz. Sen bu dünyada biriciksin.
Olduğun hal o zamanda şimdi de tam ve eşsiz. Sen bu dünyada biriciksin.
Şimdi biliyorum ki sen de benim kadar büyüdün, dön şimdi yüzünü onlara, ayaklarını yere sağlamca bas ve söyle “yaptıklarınız çok yanlıştı ve şimdi anlıyorum ki bana ne olmamam gerektiğini çok iyi öğrettiniz”
İçinde hâlâ senin adına karar veren, ne olman, ne olmaman, ne giymen, ne giymemen gerektiğini söyleyen o sesler varsa onlara de ki.........
20.02.2021
İzmir
Thelf
